Recently in Melancholic Verses Category

hey always tell me ‘you live like a king!’

Yes, I do. I should live like a king.

Because I am a king,

King of kings,

King of a large territory,

King of my mind,

King of my emotions,

King of my life.

I used to be a slave,

Slave of my mind,

Slave of my heart,

And slave of my life.

But now, after all those harsh days of slavery, I am a king.

                        King of kings,

                                    King of a large territory,

                                                King of my mind,

King of my emotions,

King of my life.

-          Sohail Forouzan-sepehr, 19 February 2008, Chelmsford.

او خواست تا کاخ خوشبختی خويش بر ويرانه‌های زندگانی من افرازد،

و زان پس معمار شالوده کاخش را چو خاکروبه‌ای به دور اندازد.

او زنده است و معمار فِسُرد و دلش شکست و مُرد،

کاخ ويران شد و چو آرامگهی پيکرم به زير خاک بِبُرد!

سهيل فروزان‌سپهر، 21/4/86

Hail,

ot once upon a time but just right today, when I was burning in fever, I saw a window. A piece of paper and an unsharpened-ball pencil were especially and funnily ready for me near my bed. I remembered I had drawn that window many years ago with a young girl in front waiting for her destiny. She was there, in my mind, like always in my heart; I was in my bed burning in fever. My left hand started to shake on that paper. Some verses were coming from the window dirtying the paper, maybe unmeaning maybe even ridiculous:

شراره‌های آتش جاودان معبدم فسرده و

آهوان گريزپای دشت فراخم رميده‌اند.

ستاره سهيل سپهرم بي‌فروغ گشته و

فُروهران نگاهبان زمين زِ من بريده‌اند.

نای نای نيستان وجودم گسسته و

فر و شکوه روزگارم به يکباره ز يادها رفته‌اند.

ياران همه دُژَم زِ مَستيم به گوشه‌ای نشسته و

ناهوشمندیِ ديوانه‌وارِ مرا به رخ کشيده‌اند.

کو چاره‌ای؟ سبو سبوی منِ خمار همه شکسته و

می سرخ فام زندگانيم به جويها ريخته‌اند. 

سهيل فروزان‌سپهر، 14/11/85